كار با نابازیگر

آن‌ چه‌ که‌ امروزه‌ در زبان‌ فارسی، نابازیگر تعریف‌ شده، در عمل‌ چیزی‌ جز مخاطره‌ برای‌ فیلمساز به‌ همراه‌ نمی‌آورد. نابازیگر، به‌ هرحال‌ بازیگر نیست. هرچند که‌ به‌ غریزه‌ دارای‌ حس‌ بازیگری‌ باشد. وظیفه‌ی‌ فیلمساز در قبال‌ نابازیگر، بسیار مشکل‌تر از بازیگران‌ است.
کارگردان‌ باید به‌ زبان‌ خود او سخن‌ بگوید، لحن‌ و رفتارش‌ را بشناسد و از او چیزی‌ در حد رفتار، لحن‌ و موقعیت‌ اجتماعی‌اش‌ طلب‌ کند. با نابازیگر اغلب‌ نمی‌توان‌ از زیبایی‌شناسی، تکنیک‌های‌ بازیگری‌ و فسلفه‌ی‌ نقش‌ سخن‌ گفت. پس‌ باید تنها از او خواست‌ که‌ مَنشی‌ را اختیار کند تا در راستای‌ کنش‌ از او بهره‌برداری‌ شود.
اگر نابازیگر منش‌ را درک‌ کند، کار کارگردان‌ بسیار آسان‌تر می‌شود، وگرنه‌ گروهی‌ اعتقاد دارند که‌ فیلمساز باید فضای‌ موجود در مکان‌ فیلمبرداری‌ را چنان‌ برای‌ او تغییر دهد، تا رفتار مورد نظر فیلمساز از او سر بزند و بر روی‌ فیلم‌ ثبت‌ شود. بسیار دیده‌ و شنیده‌ شده‌ که‌ کارگردانان، برای‌ گرفتن‌ بازی‌ به‌ خصوصی‌ از نابازیگران، آن‌ها را محیط‌های‌ شادی‌آفرین‌ و یا غم‌انگیز قرار داده‌ و از آنان‌ بازی‌هایی‌ معادل‌ همان‌ محیط‌ می‌گیرند. اگر لازم‌ باشد کودکی‌ خردسال‌ گریه‌ کند، ساده‌ترین‌ چیز پس‌ از «خواستن»، خشونت‌ روانی‌ است‌ (دعوا کردن، چیزی‌ را از او گرفتن،…). هرچند که‌ این‌ گونه‌ رفتارها باعث‌ به‌ هم‌ ریختن‌ تعادل‌ فضای‌ فیلمبرداری‌ و تعادل‌ روحی‌ عوامل‌ می‌شود، اما غالبا مؤ‌ثر است!

در حقیقت‌ این‌ خود فیلمساز است‌ که‌ به‌ هنگام‌ فیلمبردای‌ باید فضای‌ لازم‌ را برای‌ نابازیگران‌ ایجاد کند و با دقت‌ و زرنگی‌ از آنان‌ بازی‌ بگیرد. به‌ هرحال‌ باید این‌ نکته‌ را در نظر داشت‌ که‌ کارگردان‌ حق‌ ندارد که‌ به‌ بهانه‌ی‌ این‌ که‌ می‌خواهد فلان‌ عکس‌العمل‌ را از بازیگر بگیرد، او را به‌ مرز جنون‌ یا افسردگی‌ بکشاند. کار با نابازیگران، تا جایی‌ نتیجه‌ می‌دهد که‌ آن‌ها به‌ فیلمساز اطمینان‌ کنند. به‌ عقیده‌ی‌ گروهی‌ از فیلمسازان، اگر کاری‌ را از نابازیگری‌ بخواهی، باید برای‌ او انجام‌ دهی‌ تا او از طریق‌ عمل‌ با آن‌ رفتار آشنا شود. باید دوربین‌ را از جلوی‌ نگاهشان‌ برداشت. این‌ بدین‌ معنا نیست‌ که‌ دوربین‌ مخفی‌ کار بگذاریم. بلکه‌ باید آن‌قدر راحت‌ با دوربین‌ برخورد کنیم‌ که‌ نابازیگر نیز آن‌ را نبیند و در جلوی‌ آن‌ دست‌ و پای‌ خود را گم‌ نکند. باید دیالوگ‌ها را از طبیعت‌ نابازیگر گرفت. باید لحن‌ او را در متن‌ نگاشت‌ و از او خواست‌ و همچین‌ باید با منش‌ و لحن‌ خودش‌ با او برخورد کرد. شاید این‌ راه‌حلی‌ ساده‌تر از ایجاد فضاهای‌ روانی‌ باشد. کارگردان‌ باید مواظب‌ برخورد سایر عوامل‌ نیز با نابازیگران‌ باشد.

شاید، بزرگ‌ترین‌ وظیفه‌ی‌ فیلمساز در قبال‌ نابازیگران، ایجاد امنیت‌ برای‌ آنان‌ است.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *