روش باستر کیتون

باستر کیتون در ۴ اکتبر سال ۱۸۹۵در آمریکا و در یک خانواده هنری که اجراکننده‌ی نمایش‌های وودویل( گونه‌ای برنامه نمایشی سرگرم‌کننده و تفریحی که از دهه‌ی ۱۸۸۰ تا ۱۹۳۰ در امریکا و کانادا رواج داشت) بودند به دنیا آمد. او در شش ماهگی به شکل معجزه آسایی از حادثه سقوط از صندلی جان سالم بدر برد که به همین خاطر «هودینی» (شعبده باز بزرگ و سرشناس) نام «باستر» به معنی عجیب و شگفت انگیز را برای او انتخاب کرد.

باستر کیتون در شش سالگی به شعبده باز و بازیگری ماهر تبدیل شد که شوخی های کلامی را به راحتی به تماشاگران منتقل می‌کرد و آنها را می‌خنداند. تا سال ۱۹۱۷ میلادی باستر کیتون با خانواده کار می‌کرد و نمایش‌های بسیاری را روی صحنه برد که در این سال گروه به علت مشکلات پدر باستر کیتون از هم پاشید.

او که پیشنهادهای بسیاری را برای کار در تئاترهای نیویورکی داشت، سینما را به تئاتر ترجیح داد و نقش‌های کوتاهی را در فیلم‌های کمدی آن دوران؛ به‌ویژه کارهای «فتی آربوکل» ایفا کرد که نگاتیو بسیاری از آنها مفقود شده است!

وی در سال ۱۹۲۰ میلادی با همکاری «جوزف شنک»، استودیویی برای تولید فیلم های سینمایی به راه انداخت. فیلم‌های بلند سینمایی او در اواخر دهه ‌ی۲۰ و ۳۰میلادی اغلب با اقبال عمومی مواجه شد و در زمره بهترین‌های تاریخ سینما قرار گرفتند. البته وی در قیاس با چارلی چاپلین از محبوبیت کمتری در میان توده‌ی مخاطبان برخوردار بود که بخش مهمی از آن به نوع بازی و نیز صورت سنگی‌اش بازمی‌گشت.

«شرلوک جونیور» یکی از بهترین فیلم‌های اوست که در آن باستر کیتون در نقش یک آپاراتچی سینما ظاهر شد که از سوی پدر نامزدش به دزدی متهم می‌شود. در همین اثنا وی هنگام نمایش فیلم به خواب رفته و وارد پرده سینما و ماجراهای روی پرده می‌شود. فیلمی به شدت جذاب با شوخی‌هایی ناب که کمتر در فیلم‌های کمدین‌های دیگر به چشم می‌خورد. موفقیت «شرلوک جونیور» از جهات مختلف، نیروی تازه‌ای به کیتون بخشیده و بهترین های کارنامه سینمایی اش را در این سال های نه چندان بلند به یادگار گذاشت که از آن میان می‌توان به فیلم‌های «دریانورد»، «هفت شانس»، «ژنرال» و «کشتی بخار بیل جونیور» اشاره کرد.

چهره خونسرد و سنگی باستر کیتون را می‌توان شاخص ترین وجه بازیگری او دانست که جلوه‌ی خیره‌کننده‌ای به بازی او بخشید و او را از کمدین‌های دیگر سینما متمایز ساخت. باستر کیتون برخلاف «چارلی چاپلین»، «استانلی لورل» و «اولیور هاردی» و «هارولد لوید» هیچگاه خنده‌ای بر چهره خود ننشاند و با خونسردی خاصی، شوخی‌های نوشته شده را اجرا می‌کرد. وی بدجنسی‌های معصومانه‌ی «چارلی چاپلین» را نداشت و کمتر به مقابله به مثل دست می‌زد. این خصوصیات همراه با چهره‌ی سنگی و در عین حال معصوم باستر کیتون، شخصیتی را خلق کرد که تا سال‌ها بعد نیز تازگی و طراوت خود را از دست نداد و در گذر زمان هواداران خاصی برای خود دست و پا کرد.

«جنرال» یکی از ساخته‌های کیتون که خود نیز نقش اول آن را به عهده داشت، در نظرسنجی انستیتو فیلم آمریکا به عنوان هجدهمین فیلم برتر تاریخ سینما شناخته می‌شود.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *