تئاتر نو ژاپن

نو(能) همچنین همچنین ناوگاکو، نوعی تئاتر سنتی ژاپنی است. به‌طور سنتی نوازندگان موسیقی و بازیگران آن را مردان تشکیل می‌دادند اما از آغاز قرن بیستم روند ورود زنان به عرصهٔ بازیگری این تئاتر سنتی ژاپنی آغاز و به‌طور پیوسته افزایش یافت. اغلب بازیگران اصلی آن نقابی بر چهرهٔ خود می‌نهند که به شیته موسوم است. موضوع‌های اصلی نمایش‌ها را معمولاً داستانهای اساطیر ژاپنی یا چینی یا ادبیات ژاپنی تشکیل می‌دهند ولی امروزه موضوع‌های روز نیز در نو به نمایش کشیده می‌شوند.

تئاتر نو در قرن ۱۴ میلادی توسط کانامی و فرزندش زیامی موتوکیو ابداع شد. در آن زمان بازیگران نو همزمان نویسندگان قطعات نمایش نیز بودند. زیامی موتوکیو یکی از مشهوزترین ایده پردازان نو است.

در دورهٔ زمانی اِدو، مابین قرون ۱۶ تا ۱۹ میلادی، بازیگری و تماشای نو امتیاز ویژه‌ای برای طبقهٔ سامورایی‌ها محسوب می‌شد و بازیگران رتبه‌های موروثی سامورایی داشتند. مهم‌ترین مدارس بازیگری نو عبارت بودند از: کانزه، هوشو، کمپارو و کونگو که بازیگران را برای بازی در نقش‌های گوناگون تعلیم می‌دادند؛ موسیقی مختص نو و بازیگران نقش مکمل نیز از این مدارس آغاز شد. این سیستم که به ایمتو موسوم است امروزه نیز به کار خود ادامه می‌دهد. در دورهٔ میجی البته مدرسهٔ بازیگری دیگری به آن چهار مدرسه با امتیازات برابر افزوده شد که کیتا نام دارد. نو به‌طور سنتی همراه با نوعی نمایش کمدی ژاپنی بنام کیوگِن اجرا می‌شود. در سال ۲۰۰۱ این دو تحت عنوان ناوگاکو در فهرست میراث فرهنگی و معنوی بشر به ثبت رسید.

 

نو شامل سه عنصر اصلي نقالي(‌روايت)، ‌موسيقي و رقص بازيگران است و درآن داستان با اتكا بر آواز «اوتامی»(Utami) و حركات قراردادي موزون رقص مانند «می»(Mie) به تماشاگران ارائه مي‌شود ، لازم به ذکر است در سالن‌های اجرای تئاتر نو صحنه‌ای جداگانه در سمت راست صحنه‌ی اصلی برای اجرای نوازندگان و آواز خوان‌ها تعبیه می‌شود .همچنین مسیر رفت و آمد بازبگران به داخل و خارج صحنه از طریق راهرویی ۱۵ متری صورت می‌گیرد. هم کف صحنه و هم کف راهرو از چوبی براق و جلاداده ساخته شده است که اجرای تئاتر را متحمل هزینه سنگینی می‌کند. ابزاری که همیشه در تئاتر نو باید به کار رود بادبزن است . لباس‌های بازیگران نیز نقش های گوناگون و پیچیده با رنگ‌های روشن دارند که به نوعی نمایانگر فضای نمایش اند.

 

موضوع‌ها در قطعات نمایشی نو به فیگورهای نمایشی زیر تقسیم بندی می‌شوند:

 

۱) درام الهی: قطعه‌ای دربارهٔ خدا یا ایزدبانوای ژاپنی، موجود اساطیری بیگانه یا یک خدای آسمانی.

۲) درام بشری: قطعه‌ای اغلب با داستانی توام با جنگ و نبرد.

۳) درام زنانه: قطعه‌ای دربارهٔ زنی زیبا یا یک معشوقه.

۴) درام جنون: قطعه‌ای دربارهٔ مسائل جاری روز.

۵) درام هیولا: قطعه‌ای که در آن هیولایی به نام اُنی ظاهر می‌شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *